(untitled) (MEDIEVAL HISTORY OF CENTRAL EURASIA, 2024)
Мақала оның таралу аумағының солтүстік-шығыс шетіндегі Притяньшань сақ мәдениетінің этномәдени байланыстары мәселелеріне арналған. Біздің дәуірімізге дейінгі IV ғасырдың бірінші жартысында Пазырық саяси бірлестігінің оңтүстікке – Шығыс Қазақстанға, Солтүстік Шыңжаңға және Моңғол Алтай аймағына кеңеюі басталады. Бұл Ертістің орта ағысындағы тайпаларға әсерін және орманды дала Алтайдың туыстық Камен мәдениетімен байланысын жоғалтқан Притяньшанья сақтарымен әскери қақтығысқа әкеледі. Пазырықтардың көші-қоны Шығыс Қазақстанның гибридті құла-жургин мәдениетінің қалыптасуына алып келеді, оның тасымалдаушылары Пазырық мәдени шеңберінің тайпалары сияқты Притяньшань сақтарының саяси бірлестігінің Солтүстік-шығыс аудандарына қарай жылжуда. Олармен әскери қақтығыс, оңтүстік-батыстағы эллиндік мемлекеттермен әскери қақтығыстар сияқты, бұл бірлестікті әлсіретеді. Нәтижесінде біздің эрамызға дейінгі 165 жылы юэчжидің қоныс аударуы нәтижесінде оның жеңілісі болды, бұл Притяншанья сақ тайпаларының едәуір бөлігін Орталық Азияның оңтүстік аймақтарына қысып тастауға әкеледі.